Helena Cembrzyńska urodziła się w 1927 r. w Wierzbowej. Bardzo wcześnie zmarła jej matka. Wychowywała ją ciotka, która nie tylko otoczyła Helenkę czułą opieką, ale też zaszczepiła w niej umiłowanie śpiewu i tańca. Już jako mała dziewczynka tańczyła polkę i śpiewała „W cimnym lesie ptosek śpiwo”. W domu ojca był parobek, który umiał grał na harmonii dwurzędowej i dzięki niemu nauczyła się tańczyć. Później kupiono jej na odpuście organki ustne i sama ze słuchu nauczyła się na nich grać, na tyle dobrze, że w czasie okupacji przygrywała rówieśnikom do tańca na potańcówkach w stodole na klepisku. Teraz też lubi sobie pograć na organkach, które dostała w 1984r od jednego Polaka z Niemiec podczas Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu nad Wisłą. Za swoje śpiewanie otrzymała wówczas II nagrodę. W rok później pojechała tam z dziećmi z Drwalewa i wystąpiła z nimi w konkursie „Duży – Mały”.
Dzieci te nauczyła nie tylko starych, ciekawych pieśni, ale też posługiwania sie gwarą łęczycką. Sama przyswoiła sobie gwarę dzięki temu, iż w dzieciństwie lubiła słuchać opowiadań starszych ludzi. Pieśni, natomiast, przekazała jej ciotka i inne kobiety z Wierzbowej. Śpiewała więc z nimi na pierzokach, weselach, jak i przy umarłych. Po wojnie należała do chóru kościelnego i różnych zespołów śpiewaczych. Ale pani Helenka to przede wszystkim solistka i duża indywidualność. W każdym z tych zespołów stanowiła jego filar. Pani Helenka jest też bardzo dobrą tancerką ludową. W 1994 r. na Ogólnopolskim Konkursie Tradycyjnego Tańca Ludowego w Rzeszowie zdobyła wraz z Janem Dąbrowskim nagrodę dla najstarszej pary.
Małgorzata Dziurowicz Kaszuba
Nagrania Małgorzaty Dziurowicz Kaszuby dzięki uprzejmości autorki.